జపాన్లో ఒక కథ ఉంది. యుద్ధం జరుగుతోంది. యుద్ధం యొక్క చివరి రోజు దగ్గరపడుతోంది. ఒక రాష్ట్రపు సేనాపతి తన సైనికులను పిలిచాడు. అందరి ధైర్యం తగ్గిపోయింది, ఎందుకంటే వారి యుద్ధం చాలా బలమైన టీంతో ఉంది. ఇంతకుముందు వారు ఇదే విధమైన ఫైనల్ యుద్ధం మరో బలమైన టీంకి ఓడిపోయారు. ఇప్పుడు కూడా మరో బలమైన టీం ఎదురుగా ఉంది. సేనాపతి తన సైనికులతో అనేక విషయాలపై మాట్లాడి వారిని విడిచిపెట్టాడు. సేనాపతి ఉదయం యుద్ధానికి బయలుదేరారు. సైనికుల ముఖాలు దిగులుగా ఉన్నాయి. సేనాపతి ఒక దేవాలయం ముందు వెళ్ళి వచ్చాడు. తిరిగి వచ్చేటప్పుడు అతని చేతిలో ఒక నాణెం ఉంది. అతను సైనికులకు ప్రతిపాదించారు, Head వస్తే మనం ఓడిపోతాము, tail వస్తే మనం ఖచ్చితంగా గెలుస్తాము.tail వచ్చింది మరియు సైనికులు బయలుదేరారు.
సేనాపతి మొదట యుద్ధ రంగంలోకి వెళ్లి. అతను ఒక్కడే యుద్ధం ప్రారంభించాడు. సైనికులు కూడా ఓడిపోకుండా పోరాడటానికి సిద్ధంగా ఉన్నారు. పోరాడారు, బాగా పోరాడారు. సేనాపతి రక్తసిక్తుడు అయ్యాడు. కానీ యుద్ధం గెలిచారు. గెలుపు తర్వాత సేనాపతి తెలియజేశాడు, నాణేంలో రెండు కాదు, ఒకే ప్రక్క ఉంది. రెండు వైపులా tail ఉంది.
మన రోహిత్ శర్మ అదే సేనాపతి. భారత్లో జరిగిన వరల్డ్ కప్లో తన చిరపరిచిత శైలితో ఒక దానిని వేరేలా ఆడారు. వచ్చేవెంటనే షాట్ ఆడటం ప్రారంభించారు. ఈ సేనాపతి స్వార్ధరహిత క్రికెట్ ఆడాడు. శతకం కోరుకోలేదు, వ్యక్తిగత రికార్డుల కోసం ఆడలేదు. కేవలం గెలుపు కోసం ఆడాడు. ఈ సేనాపతి ముందుండి యుద్ధం నడిపి, తన బలమైన సైనికుడు విరాట్ కోహ్లీని ప్రతి సందర్భంలో రక్షించాడు. శివం దూబేపై చివరి వరకు నమ్మకం ఉంచి, అదే శివం దూబే ఫైనల్ యుద్ధంలో చిన్న కానీ ఉపయోగకరమైన ఇన్నింగ్స్ ఆడాడు. అక్షర్ను టీంలో ఎందుకు తీసుకున్నారు అనేది ఫైనల్లో రుజువైంది.
గెలుపు తర్వాత మన కెప్టెన్, మన సేనాపతి రోహిత్ శర్మ బార్బడోస్ పిచ్ లోని గడ్డి ని ప్రసాదం లా తిన్నారు. ఇప్పుడు ఈ ఆటగాడికి ఈ గెలుపు ఎంత ముఖ్యమో ఆలోచించండి. 19 నవంబర్లో అహ్మదాబాద్లో ఓటమి తర్వాత ఈ ఆటగాడికి ఎంత బాధ కలిగిందో, ఈ ట్రోఫీ ఎంత ముఖ్యమో ఆలోచించండి. రోహిత్ యోధుడిలా పోరాడి, సేనాపతిలా తన జట్టును ముందుండి నడిపించాడు.
